سالگرد است.سه سالگرد.نه سالمرگ است.از ميان آن سه سالگرد يکی را شايسته است که   سالمرگ لقب  داد. دو تولد و يک مرگ.

مرگ يک رابطه،گسست،شکاف،قهر،کدورت،دوری،نفرت،سردی....

اسمش را هرچه می خواهيد بگذاريد.ديگر اهميتی ندارد. مرگ اتفاق افتاده است.صورتی که مات و واخورده از شنيدن اين خبر تلو تلو خورده بود، دوباره به حالت عادی برگشته.مراسم عزاداری اجرا شده است.آبرومندانه که چه عرض کنم.اما برگزار شده.دوران سوگواری هم گذشته .ماه هاست حتی ديگر بهانه آشتی هم تبديل به پوزخند و يا شايد بهتر بگويم زهرخندی  شده است.

 

سالمرگ است. مرگ يک رابطه.مرگ يک دروغ بزرگ.بيمار و رنگ پريده در تاريکی دراز می کشی. سايه ای که نمی شناسيش پشت پلک هايت سر می خورد.دستی به  موهايت فرو می برد.می گويد :  ببين نذار روياهات بميرن..

 

پلک می زنی و نگاهش می کنی.پشت پلک هايت سر می خورد.انگار سوار قايقی شده ای و در وسط دريا به سمت ناکجا آبادی می روی. سر گيجه ولت نمی کند.می دانی که بعضی خاطرات مثل چرک های پاک نشدنی می مانند.

 

چشم هايت را آهسته باز می کنی.يادت می آيد که جوان بودی.لااقل يک سال جوان تر ازحالا و اين قابليت را داشتی که شور و شر باشی.عاشقی کنی.دل بسپاری.ساده و  روان مثل جوی آب تميزی راهی شوی و باور کنی.

 

دوستی کنارت می نشينت.با دقت نگاهت می کند.می گويد: ببين ، نذار روياهات بميرن.

 

بيمار و رنگ پريده در تاريکی دراز می کشی.در دل او را مسخره می کنی.او را که نمی شناسی وفقط فکر می کنی که يک دوست است و يا حداقل شايد يک دوست است.

تازه ياد گرفته ای به روياهايی که مرده اند بخندی.چطور می توانی دوباره خر شوی و تمام آنها را با جزييات کامل آنچه می خواستی به ياد آوری.

 

 به روياهايی که مرده اند می خندی.زمانی برای از دست دادن آنها می گريستی. به بهای حفظ آنها به زمان بيهوده اعتماد کرده بودی وعمر شتابان گذشته بود.

 

ذهنت از دغدغه پرواز پر شده است. می دانی که ديگر خام شدن محال است.کنار پرتگاه هميشگی خودت را فرض می کنی.کمی وزن اضافه کرده ای.اما نه آن قدر که نتوانی بپری.

 

پيش از اين شنيده ای از تمام آنهايی که به سنگلدلی زمزمه کرده اند گذشته سکوی پرتاب

است.حالا تو هم ياد گرفته ای هيچ چيز در حال حاضر به اندازه سنگدلی ناجی تو نخواهد بود. يک دو سه می گويی. روی زانوهایت فشار می آوری.سنگ ريزه ای از  زير پاهايت به درون پرتگاه ناپديد می شود.عرق از سر و رويت می ريزد. چهار چنگولی خود را به هر چه هست و نيست می آويزی.ندايی می گويد خاک بر سرت...ببين که چطور آدم ها به طرفه العينی از تو گذر می کنند

 

صدای ديگری می گويد: عيب نداد....سخت است اما دوباره سعی کن.

به ناچار عقب نشينی می کنی.می دانی که رمز موفقيت اين روزها در دنيای موبايل ها و مايکروفرها، در دنيای ديوانه ديوانه ديوانه گذر از آدم هاست.

زمان زيادی گذشته است.دوستی می پرسد چقدر گذشته؟ ذهنت مثل دندانی که درد کرده باشد کرخ است.چشم هايت را روی هم فشار می دهی.نمی توانی به ياد بياوری که چه روزهای ملالت باری را پشت سر خود تا اين جا کشانده ای.

 

تا اين جا هم خوب آمده ای.مشاوره گرفته ای.دوستانت کمکت کرده اند که به زندگی عادی

برگردی و به اين فکر کنی که شايد حالت دوباره خوب شود.

 

اما آرامش نداری.به خصوص تاريخ سالگردها وسالمرگ ها از ذهنت پاک نمی شوند. به

خصوص سر اذان های مغرب خيلی دعا می کنی.توی تاکسی يا تنها هنگام قدم زدن. دعا می کنی.دروغ چرا؟ دعا که نه، نفرين هم نه، زاری هم نه نيست. چيزی بدتر از اين هاست. وردی که بر زبانت جاری و به سمت کسی روان است که قشنگ ترين لحظات زندگی و جوانی ات را به تلخی کشانده بود. به کسی فکر می کنی که به بهای دوستی اش آن چه را از دست داده ای گران تر از به دست آوردنش بوده است.

 

دعا می کنی. گوشه تاکسی دربستی که کرايه کرده ای کز می کنی و زير عينک دودی بی صدا

می گريی.راننده از آينه ماشين اشک هايت را سوک می زند. حالت خوب نيست. يا لا اقل گاهی حس می کنی که واقعا خوب نيستی.

 

راننده تاکسی از خاصيت تجربه کردن  حرف می زند. تو به ياد تجربه وحشتناک يک دلباختگی می افتی و از ترس ته تاکسی تقريبا رو به مرگ می شوی.چطور می توان از کنار اين تجربه آسان گذشت. دلت می خواهد تمام آدم های ساده ای که مثل تو فکر می کنند را در جايی مثلا ميدان انقلاب جمع کنی و برايشان بگويی چه بر سر عشق آمده؟

 

دوستی که بيشتر اوقات رفيق راهت بوده است لااقل بعد از وقوع آن اتفاقات به نرمی در گوشت زمزمه می کند: فکر می کنی بتوانيم کسی را پيدا کنيم که به عشق ايمان داشته باشد!

معلوم است که نمی توانيم. باران ريز و تندی گرفته است.اما تابستان سگی پيش رو داری. به خودت می گويی چرا احساست را سلاخی کرد، به هرچه درقالب محبت نثارش کرده بودی تف انداخت و گذشت. شعر "آدم ها"ی "نيما" در ذهنت تداعی می شود و دائم به اين می انديشی که چرا بی جهت احساست سلاخی شد! چرا؟ چرا؟

 

به اين نتيجه می رسی که اجتماع ايران بيمار است.آدم ها بيمارن. مناسبات اجتماعی بيمار

است.چرخه ارتباطات ميان زن و مرد معيوب است.درست نمی چرخد. اما می چرخد.دولت به فکر ارزان کردن يا گران کردن گوشت و مرغ است و بنزين و مردم هی می خرند و می خرند و می خرند و درصف های دراز برای تاکسی ها و اتوبوس ها دست بلند می کنند. کسی به فکر سلاخی شدن احساس آدم ها نيست.

 

جامعه مصرف زده مثلا رو به تمدن پيش می رود.انگار هر کسی که کنارت راه می رود چاقوی درازی برای قلع وقمع کردن حس های زيبای تو دارد.کسی عاشق نيست و عشق برای همه يا آن قدر غير قابل لمس است يا اين قدر دردناک و يک طرفه که مخاطب باور پذير ندارد.

سالمرگ است. مرگ يک رابطه.گسست. شکاف.قهر،کدورت،سردی.اسمش را هر چه می خواهيد بگذاريد.

 

می دانی که چوب خط زمان خواه ناخواه علامت می خورد و پر می شود. می دانی که وقت

تنگ است و بايد شتاب کنی.می دانی که موها برای خاکستری شدن  اجازه نخواهند گرفت. می دانی که هر که زد و رفت وشکست يک روز يک جا تاوان می دهد.می دانی که زرنگی زيادی جوانمرگی می آورد.می دانی که شکستن دل تاوان وحشتناکی دارد...

 

می دانی که با اين همه جاده خاکستری عمر باقی مانده را نمی توان بدون همسفر طی کرد. می دانی که باز هم عاشق می شوی. احساست را در طبق سادگی نثار کسی که می آيد می کنی...می دانی که لحظه های زندگی به هم شبيهند. می دانی که دنيا گرد است و آدم ها جايی در اين جاده خاکستری پر پيچ و خم به يکديگر تلاقی می کنند....

 

پلک می زنی.سايه ای در کنارت نشسته که پيش تر جايی او را ديده ای.با او در پياده روی های زيادی شريک بوده ای.شايد دوست است.دستش را ميان نرمه موهايت فرو می برد و آهسته کنار گوشت نجوا می کند: اين سالگردها و سالمرگ ها را دور بريز. خدا بهتر می داند که چه تدبيری برای آن که زخم می زند، می خندد و می رود در پيش گيرد.

صدايش هنوز توی گوشت هست که می گويد: ببين، نذار روياهات بميرن....

 

نوشته شده در 86/04/26ساعت 23:12 توسط آزاده |