در ايستگاه تاکسی منتظر ايستاده ای.زير پايت علف سبز شده وگردنت مثل غاز دراز مانده آن قدر که گردن کشيده ای تا محض رضای خدا تاکسی تو را از سر راه بردارد.موبايلت زنگ می زند.

می گی هيچ معلومه چته؟به همين سادگی.آره می گی هيچ معلومه چته! زنی که عينک آفتابی مضحکی به چشم زده و چند قدمی از تو جلوتر ايستاده با غيظ نگاهت می کند:

مگه چيکار کردم؟ارث باباتو خوردم؟ حالا ديدم صف درازه اومدم جلوت وايستادم! درست حرف بزن...

به خودت می يای.به پشت سرت نگاه می کنی.اه چه صفی درست شده.تو کجايی دختر! خفه شو.تلفن هنوز دستته.ترجيح می دهی گوشی سياه را واضح تر به زن نشون بدهی.چشم چپت چند بار می پرد.نظر همه جلب شده.

زنه عينکش را بر می دارد.

 

اوا خاک بر سرم فکر کردم با من بودين

 

هوا گرم است.با دست خودت را باد می زنی.شانس می ياری که همان لحظه تاکسی مياد و سوار می شوی.دلت نمی خواد با اين جماعت که توهم توطئه دارند حرف بزنی.فقط می خوای برسی اداره.با کراوات پاره....همين و همين...

 

 

 

 

توی اتاقت نشستی وسرگرم خوندن کتابی هستی.تلفن زنگ می زند.کسی آن سوی خطوط تلفن بی مقدمه به تو بد وبيراه می گويد.بهت زده سکوت می کنی و گوش می کنی والبته يادت نمی ره گاهی هم وسط اين همه فحش بپرسی با منی!! يارو کلی جيغ می زند .يادت می ياد که هميشه کيسه بوکس ديگران بودی.پس خانوم باقی می مانی و تا آخر گوش می دهی تا طرف بتونه حسابی خودشو تخليه روانی کنه.

 

مکالمه وسط داد و بيداد قطع می شود.گوشی را می گذاری و سعی می کنی آرشيو ذهنت را جستجو کنی.آهان! يادت آمد.هفته پیش يک مطلب پر از حاشيه و جار و جنجال از تو چاپ شده.( حالا بی خيال اسم روزنامه) ولی هر چی فکر می کنی ارتباط اين آدم را با اين مطلب نمی فهمی.

 

آهان! عجب! يک پاراگراف را می شود مرتبط با اين آدم دانست.پس از آن جايی که انسان احمقی هستی که دوست نداری کسی از دستت ناراحت شود دوباره به هر مشقتی هست به طرف زنگ می زنی و به آرامی برايش توضيح می دهی.يارو بعد از اين که خوب دهنت کف کرد و بيست دقيقه پول تلفن به موبايل پياده شدی،نفس راحتی می کشد و می گه:

 

آهان....ببخشيد فکر کرده بودم با منی...

 

 

سری تکان می دهی و گوشی را می گذاری.حالا ياروئه که ول کن نيست.زنگ پشت زنگ و اس ام اس پشت اس ام اس معذرت خواهی کلافه ات می کند.

آن وقت واقعا فکر می کنی اين استاد گرانمايه عزيز تر از جان با آن عينک های ته استکانی چه قابليتی در اين وادی دارد.مطمئنش می کنی که از دستش ناراحت نیستی. تازگی از مکه برگشته و حلال بودی می طلبد.نمی خواهد کسی از دستش ناراحت باشد!

 

شب است.تو در دنيای مجازی پی چيزی می گردی که باز هم اس ام اسی می آيد.با تعجب متن را به دقت می خوانی.دوباره و سه باره.دوستی نوشته واقعا که....منظورت از آن حرف اين بود که من فلان هستم و بهمان و دوست پسر عزيز تر از جانم چمدان......

 

 

نفس عميقی می کشی.سيب گلويت به نوسان می افتد.يادت می افتد شب گذشته با جمعی از دوستان بساط گپ وگفت داشته ايد و از آن جايی که از بچگی عادت کرده ای زن و مرد در نظرت فرقی نکنند،ظاهرا شوخی کرده ای بی منظور و واضح....مقابل جمع.عده ای خنديده اند و به هر حال باعث انبساط خاطر شده ای.

 

ساعتی به سکوت می گذرد.نشسته ای و فکر می کنی. حال جواب دادن به اس ام اس را نداری.دلت چرکين است.شب به پاِيان نمی رسد که همان دوست از آن جا که می داند بوتيمار تنهای شب های زيادی بوده ای. به تو زنگ می زند.حالا عذرخواهی است که پشت عذرخواهی به زبان می آورد و تو در يک لحظه به ذهنت خطور می کند که نکند واقعا سوزنش گير کرده باشد!!

 

 خسته ای.کمرت را راست می گيری و آه می کشی.دوستی که آن سوی خطوط است با گريه می گويد امروز با....دعوام شده بود.می دونی مدت هاست ديگر حرفی از ازدواج نمی زند.اين مسئله نگرانم کرده....

 

 

چشم هايت را می بندی.سعی می کنی با هوش شوی و ربط بين اين دو مسئله را تفکيک کنی. دست آخر دوستت! با همان شرمندگی می گويد: ببخشيد من فکر کردم شايد منظورت از اون حرف من بوده باشم....بعد که فکر کردم ديدم با تو بد تا کردم.....واقعا منو ببخش و پقی می زند به گريه و گوشی را می گذارد.

چراغ را خاموش می کنی که بخوابی.باز هم اس ام اس دوستت قطع بشو نيست.هنوز دارد معذرت خواهی می کند و البته يادش نمی رود جواب ندادنت را حمل بر بچگی و بی شعوری تلقی کند.....

 

 

خسته ای. دراز می کشی و فکر می کنی که بی جهت با اين دنيا دوقلو شده اين.بی آن که از يک پدر و مادر باشين. دنيايی که حال مردمش خراب است وذهنشان پر از علامت های منفی ......

 

 

 

چشم برهم می گذاری.هنوز از دست آن دوست دلت چرکين است.به قدری که موقع خواب اشک امانت را می برد.

 

 

صبح می شود.پای کامپيوتر نشسته ای و چيزی تايپ می کنی.تلفت زنگ می زند. صدای زنانه اش سين و شين می زند و غمزه آلود حرف می زند می گويد به چه حقی برای يک کسی اش کامنت گذاشته اي!!!!

 

 

تو خسته ای.ديشب را خوب نخوابيده ای.ای بابا....خودت هزار تا گرفتاری داری که بايد به فکرشان باشی.اين ها ديگر چه می گويند....گريه می کند و حرف می زند.چند بار دهانت پر می شود که چيزی بگويی و اتفاقا هم می گويی که از درج آن در وبلاگ معذوری.قانعش می کنی.به ده دقيقه نمی کشد که می فهمد اشتباهی آمده.سرخورده و غمگين به موبايلت نگاه می کنی.هزار فکر در سرت چرخ می خورد.به خودت قول می دهی بيشتر از حالا در خودت باشی.

 

 

اما چيزی نمی گويی.آن روز را تنها و باز هم پکر تا خانه پياده قدم می زنی و فکر می کنی.....بودن يا نبودن توهم توطئه، مسئله اين است.........کليد می اندازی و به خانه می روی.آن جا هستند کسانی که وقتی اشتباه می گيرند فقط به يک ببخشيد ساده اکتفا نکنند.دلت چرکين است.بودن يا نبودن....توهم توطئه...مسئله اين است...اجتماع بيمار است.....و دل تو پر از چرک است...

 

نوشته شده در 86/06/02ساعت 22:0 توسط آزاده |