کارگردان و فیلمنامه نویس: آزاده صالحی با همکاری ایران خودرو

بازیگران: شطرنجی کنید

مدت: ۵۰ دقیقه

برداشت اول: ساعت شش و چهل و پنج دقیقه عصر با صدای زنگ تلفن از تخت پایین می آیی.صدایی که شبیه صدای خواهر بیست وپنج شش سالت هست از آن سوی خطوط تلفن می گوید: ماشین اشکال پیدا کرده.گوشی را بده به بابا

و گوشی را می دهی به بابا و مکالمه برقرار می شود.ناگهان گوشی از دست پدرت بر زمین می افتد و صدای خواهرت که فریاد می زنه خدایا آتیش،سکوت یک عصر کشدار را پاره می کنه.

دستپاچه و هراسان سعی می کنی دوباره و سه باره و هزار باره موبایلش را بگیری که دیگر در دسترس نیست.به گریه می افتی.پدرت به گریه می افتد.مادرت جیغ می زند و وسط هال بیهوش می شود.

اصلا قوی نیستی توی این جور مسائل.گریه می کنی و پریشون دنبال یک شماره آشنا توی فون بوک موبایلت می گردی.تازه می فهمی چقدر حضور یک مرد توی زندگی موثره.حضوری که می تونه فقط برای همخوابگی و لی لی لی و عروسی و عشق و عاشقی نباشد.مردی که بتونی بهش تکیه کنی یا بهش زنگ بزنی.

ولی پیدایش می کنی.می تونی پیدایش کنی.اون آدمی است که مدت هاست به زندگی تو آلوده شده و تو هر چقدر که می خوای اذیتش نکنی نمی شود.انگار تلفن بهش توی اون عصر یک روزنه است که توی زندان تاریک باستیل پیدا کردی.

پژوی ۴۰۵ در راه بازگشت از استادیوم آزادی اول دود می کنه و بعد یکهو آتیش می گیره.حریق وحشتناکی از کاپوت ماشین دامنه پیدا می کنه به جاهای دیگر ماشین.مردم هراسون می دوند طرف محل حادثه.دختر بیست و پنج شش ساله که تازه پارسال توانسته با تلاش و همت خودش،به تیم ملی قایقرانی راه پیدا  کنه به سرعت از ماشین بیرون می پره.دختری که همه چیز خانواده اشه مثل بقیه بچه های دیگر و توی خانه چشمهایی به انتظارش نشستند.کات

برداشت دوم :دختر جوونه و تجربه ای از زندگی نداره.لباس قایقرانی تنش خیسه و داره از سرمای کنار جاده می لرزه.مستاصل وسط  آزاد راه می یاد و با دست به مردم اشاره می کنه که اگر می تونند با  کپسول های توی ماشینشون آتیش را مهار کنند و این ایرونی ها هم عجب آدم ها باحالی هستند.مردم هجوم می آورند طرف پژوی نیمه سوخته و کپسول ها را خالی می کنند.

پدر  بیستم اسفند ماه ۱۳۸۲ پشت فرمون همین ماشین توی اتوبان کردستان سکته مغزی می کنه.فلج تا مدت ها و بعد از گذشت پنج سال دست راستی که کار نمی کنه و پایی که به مدد یک سه پایه فلزی طبی می لنگد.

دختر توی آزاد راه ایستاده و گریه می کنه.شانس آورده موقع حریق کمربند ایمنی نبسته و تونسته به موقع خودشو از ماشین سوا  کنه.حالا می فهمه توصیه مادرش که می گه همیشه کمربند ایمنی را ببند کاربرد نداره.

تو و مادری که داره از نگرانی رو به موت می شود با یک آژانس و چند تا از فامیلا از طرف دیگر به سمت آزاد راه حرکت می کنید.باز هم با موبایل سعی می کنید با دختر و محل حادثه ارتباط برقرار کنید و وقتی می فهمید حالش خوبه و خطری تهدیدش نمی کنه سعی می کنید به خودتون بیشتر مسلط شوید.کات.

برداشت سوم:

به محل حادثه رسیدید.سه راه دهکده بهش می گن ظاهرا.اون هم می رسد.خسته از یک ترافیک سگی و خودمونیم حضورش توی سیاهی شب آزاد راه چقدر باعث قوت قلب است.آتش نشانی کارش را کرده و رفته.چند نفر دژبان ارتش توضیح می دهند:

-این پژو ۴۰۵ های ایران خودرو چند بار توی همین آزاد راه قربانی گرفته.همین دو ماه پیش بود.مردی با دو تا بچه اش به خاطر حریق یکبارکی و ناگهانی توی چنین ماشینی جزغاله شدند.

حتی تصورش هم ممکن نیست.همه چشماتونو می می بندید و روتون را بر می گردونید.پلیس که از کلانتری ناحیه آمده،با دقت جزئیات را یادداشت می کنه و صورت جلسه بر می داره.

آن طرف تر لاشه ماشین افتاده.ماشینی که محصول شیرین کاری ایران خودروست و حالا بیریخت و زشت گوشه آزاد راه،بار دوش یک جرثقیل شده.

زمزمه های مردم را می شنوی.دختر بیست و پنج شش ساله از سرما به خودش می لرزه.کار تموم شده.مردم خدا را شکر می کنند.دعا می کنند.سوار ماشینی که همیشه ازش بهترین خاطره ها را دارم می شویوم و راه می افتیم.بیچاره پا به پامون می یاد بدون این که حتی کاغذی یا امضایی ما را به هم وصل کرده باشد.

ماشین می رود به تعمیرگاهی در طرشت.دنبال ماشین راه می افتین.خسته ای و اعصابت حوادثی که اگر شانس یاری نمی کرد را جلو جلو پیش بینی و ترسیم می کنه.کات.

برداشت آخر:

یاد حرف یکی از پسر عموهات می افتی که همین پارسالی رفت به ایالت می سی سی پی توی امریکا.توی مهمانی نشسته بودین و وقتی از جلای وطن می گفت،رگ های گردنت سیخ شده بود که پس مام وطن چی و اون که حتی جوون تر از خواهرت بود،خندیده بود که ...پدر مام وطن.

داد زده بودی.آره نگفته بودی داده زده بودی برویم زیر آسمونی که آدم هایش را نمی شناسیم؟ مگه کشور خودمون آسمون نداره؟

یادت مونده بود موقع رفتن دم در بازم خندیده بود: نمی شود زیر این آسمون نفس کشید.لااقل من یکی نمی تونم. برای جون آدم ها ارزشی قائل نیستن

و تو نفهمیده بودی تا روز حریق ماشین که از دست دادن یک فرزند برای یک خانواده به خاطر یک پژوی کوفتی که معلوم نیست چه جوری می سازنش و وقتی می سازن و این همه پول می گیرن چه تضمینی به سرنشیناش می دهند یعنی چی! تا اون روز وحشت و میخکوب شدن از جیغ یک مادر را تجربه نکردی که شیون می کنه بچه ام و صدایش شش بار توی گوشت تکرار می شود..

فردای اون روز پریده بود و تو یادت آمده بود یک مهندس پلی تکنیک دیگر هم از دانشگاه امیرکبیر پر...یک مغز دیگر پر...یک نیروی انسانی جوان دیگر پر...یک استعداد  دیگر پر....یک ایرانیه دیگر پر...