به تو مجوز ندادند رمان را چاپ کنی.کتاب از چند جا اصلاحیه خورده بود.بدجور پاره پوره اش کرده بودند.ممیزی یعنی این!

تو خسته بودی.وقتی ناشر پلی کپی ها را دستت داد و گفت زیر بار اصلاحیه نرو ،روی نزدیک ترین مبل نشستی و قوز کردی.چشمات پر از اشک شد.فکر کردی سال ها این ایده در ذهن تو الاکلنگ می زد.از وقتی حتی یک دانشجوی ساده و خیالاتی بودی.

سرت را پایین انداختی و نگاه کردی به پلی کپی های توی دستت.ناشر با کفش های پاشنه بلند مشکی از مقابلت رد شد و یادش نرفت وقت رفتن گوشزد کنه:

- جاهایی که من می گم را اصلاح کن نه بیشتر نه کمتر.

و سرت را پایین تر انداختی وقتی دیدی حتی دوست نداری به حرفای ناشر هم گوش کنی.دلت نمی آمد حتی یک خط را به دستور ناشر یا اداره کتاب یا هر شخص دیگری سانسور کنی.

یکی پرسید: قضیه اش چیه؟

حوصله نداشتی.به قول یکی کی حوصله داری! (هیچوقت) حوصله نداشتی توضیح بدی و نداده بودی.نه به اون نه به خانواده ات و نه به هیچ کس دیگری .خاموش مونده بودی و به خط هایی خیره شدی که دورشون را کادر بسته بودند.اونم خط های قرمز.

شبش رفتی حمام و دوش گرفتی.آب را داغ تر کردی و خزیدی زیرش.تنت خواب رفت از این همه داغی و استخوان هایت گرم شد. زیر آب داغ وایستادی و خیالبافی کردی.

یارو گفته بود بازم یک قصه زنانه دیگر.مردیم از دست این نویسنده های زن.

تو روسری ات را مرتب کرده بودی و بی لبخند به یارو زل زده بودی.می دونستی تا وقتی کتابت چاپ نشود نویسنده نیستی و نمی دونستی این داستان چه ربطی به زنونه و مردونه بودن داره!

از همان سال قبل که با گردن کج اومدی خانه هر کسی یک پیشنهادی می داد.یکی گفت: به شکل پاورقی توی یک نشریه چاپش کن.البته نشریه ادبی.

اون قدر عصبانی شدی که گوشی را بی خداحافظی گذاشتی.یکی هم که معلوم نبود دوسته یا دشمن یا از کجا خبر دار شده زنگ زد و گفت: جوجو برو ماتیک بزن تو رو چه به کتاب نوشتن!!

همان شب بود رفتی جلوی آینه اتاق ایستادی و رژ لب یا به قول یارو ماتیک را کشیدی روی لبت.قرمز بود و بوی خون می داد.فکر کردی اگر زن نبودی چی می شد؟ حالا که زنی چی می شود؟

رفته بودی روزنامه.سردبیر پرسیده بود حالا چرا این نقاش را واسه مصاحبه انتخاب کردی؟ گفته بودی می خوام درباره نقاشان زن یک سلسله مصاحبه را شروع کنم.

سردبیر دست از نمونه خوانی برداشته بود و زل زده بود به تو.انگار آدم کشته باشی تشر زده بود

- مردونه و زنونه نداریم.فمنیست! یک سوژه دیگر انتخاب کن.

مثل این که توی یک جمع ادرار کرده باشی،پاهایت را به هم فشار داده بودی و عقب عقب از در بیرون رفته بودی.می دونستی هیچ وقت فمنیست نبودی و نمی تونی باشی.

چطور می تونستی فمنیست باشی وقتی یک مثقال غرور نداشتی،ایستادگی نداشتی و دائم جلوی این مردهای گردن کلفت آبغوره می گرفتی!!

رفته بودی جلوی آینه و ماتیک را کشیده بودی روی لب هایت.انگار خون پلق پلق از دهنت بزنه بیرون از آینه به خودت خیره شده بودی.

دیدی یارو اشتباه کرده.اگر کتاب نوشتن به تو نمی آید ماتیک که دیگر هیچ. اونم قرمز.

این وسط بابا بود که مثل همیشه دلداری دادن بلد بود و بدون این که چیزی به رخت بکشد فقط گفت:

- اصلاحش کن به نظرم.هیچم بد نیست.چه اشکالی داره.تازه پخته تر هم می شوی.

به تو گفته بودند کتاب مشکل داره.تو چند صد صفحه را ورق زده بودی و نفهمیده بودی بار اروتیکی داستان کجاست!!

یارو نق زده بود و ناشر این وسط پیغام بیار بود که روایته زنونه س.با آب و تاب.اغراقه.شعاره.خلاصه مشکل داره.

تو کتاب را نصفه شبا ورق می زدی.می زنی هنوزم.نمی فهمیدی صیغه کجاش اغراقه.نمی فهمیدی قضیه بچه های بی شناسنامه کجاش شعاره؟

از آینه به خودت نگاه می کنی.ولی دیگر رژ قرمز نمی زنی.آن روز که یک کم خوابیدی و حالت بهتر شد به خودت قول دادی شیرهای اشکت را ببندی و از فردا شروع کنی به اصلاح.این دفعه هم از پشت خط قرمز ها حرکت کنی که به کسی بر نخورد و به اسب کسی نگی یابو.

نشسته بودی پای کامپیوتر و سعی کرده بودی تمرکز کنی.دوباره تایپ کنی.اصلاح کنی.اما هر بار یک اتفاقی می افتاد و می افتد.یک روزهایی هم هست که حسش نیست این همه صفحه را.

نشستی جلوی آینه که از چند جا لک شده و باز غر شنیدی که باید با روزنامه پاکش کنی.می دونی یکسال دیگر هم گذشت و تو هیچ غلطی نکردی و این وسطا از همه چه پنهون وقتی می بینی کتاب های دیگر هم هستند که به سرنوشت کتاب تو دچارند و قلع و قمع شدن قوت قلب پیدا می کنی.برای چی نمی دونی...