خب اینم از بیست و یکمین نمایشگاه کتاب امسال که می شود گفت در مجموع ای بدک نبود.البته به زعم و نظر شخصی من.اما نکته جالب درباره نمایشگاه این بود که بیشتر ناشران مخالف درباره مکان برگزاری نمایشگاه،امسال با این مکان ارتباط برقرار کرده بودند و از مصلی رضایت داشتند.

سالن ناشران لاتین،ناشران داخلی،سالن کتاب های کودک و نوجوان،شبستان،سرای اهل قلم که دیگر نگو یک خبرنگار علاف و اصیل می خواست لحاف تشکش را اون جا پهن کنه هی نشست پوشش بده و هی خبر تلفنی بخونه که واضح است که اگر نگارنده جونش را داشت دریغ نمی کرد.

فقط مثل همیشه نمایشگاه امسال هم متاسفانه با مشکلات خاص خودش همراه بود.برای نمونه مثل سال گذشته تمهیدی برای بارش باران در نظر گرفته نشده بود و موقع باران برزنت ها دیدنی بودند.درست مثل امروز که نخستین دوره از جایزه ادبی ( فردا) برگزار شده بود.توی فرهنگسرای کتاب.

یکهویی بارون گرفت.نه می شد روی صندلی ها نشست و نه روی زمین وایستاد.موکت  ها،صندلی ها و آدم ها و خلاصه همه چی خیس خیس شده بود و خدایا چقدر خیس شدن بده و خدایا چقدر از زیر بارون بودن بدم می یاد.حتی اگر هوا دو نفره باشه.

خیلی خنده دار بود سالن فرهنگسرای کتاب.رفتگرهای شریف شهرداری با جاروهای دسته بلند می زدند زیر چادر غرفه ها،آب تلمبار شده را از روی سر و صورت مردم می کشیدند می بردند تا سر چادر و ول می کردند توی محوطه.محشری بود.هیچ کس حواسش به نشست و کتاب و فرهنگ و کتابخوانی و کوفت و زهر مار نبود.

همه وایستاده بودند و هرهر می خندیدند.آبه کثیف شرابه می کرد توی گردن و یقه رفتگرها و نمی دونم چرا اونها هم با مردم همداستان شده بودند و می خندیدند.

سالن ناشران کودک هم که مثل همیشه بدون برنامه ریزی به پا می شود.اصلا هیچکی نیست به این سیاست گزاران فرهنگی ما بگه بچه بدبخت به چه امید و انگیزه ای بیاد دیدن کتاب های مورد علاقه اش ( هرچند بعید می دونم الان بچه ای بیشتر از سی دی به کتاب علاقه داشته باشد)

همین جوری از در سالن که تو می رفتی ستون های بی قواره و سیمانی و زشت جلوی رویت قد علم کرده بودند و خودمونیم دیوار هر غرفه پنل های مسخره و سستی بودند که انگار با آب دهن چسبونده باشی و یکی دوبار توی سالن که قدم می زدم دیدم ناشران به زور میخ و سیخونک این پنل ها را نگه داشتند تا روی سر و صورت بچه ها نیفتد.

والا بچه که چه عرض کنم.ما توی این سالن هر چی دیدیم آدم کوچولوهایی بودند که انگار صد تای ما رو حریف بودند.فوجی از پسر بچه های محصل با پیراهن های مردونه آبی آسمونی و شلوارهای سرمه ای.همه مثل مردها دست ها توی جیب و اخمالو.بیشتر با خودشون حرف می زدند و بولوتوس نشون هم می دادند تا کتاب ها را نگاه کنند.

زنگ موبایلاشون مخت را می برد.اون جا توی سالن دختر بچه هایی هم بودند به شکل پیشی های در ظاهر مظلوم اما تا دلت بخواد زبون ها مثل خیار چنبر.هیچ شباهتی به بچگی ما نداشتند.کنار مادر و دختری ایستاده بودم و دنبال سوژه می گشتم تا دشتم را شروع کنم که مشت دختربچه  ای که توی شکم مادر جا گرفت،تکونم داد.بچه داد می زد: می خری یا نه؟

و مادر بیچاره از زیر اون همه کرم پودر و سرخاب سفیداب و اهن و تلوپ با خجالت به اطراف نگاه می کرد که مادر جون پول برگشتمون چی..

یاد خودم و خواهرم افتادم و یکهویی دلم برای بچگی اون نسل سوخت.یادم اومد عیدها که می شد قبل از رفتن به عید دیدنی مامانم کلی سفارش می کرد که دست به میوه ها و شیرینی ها نزنیم.ده دقیقه می نشینیم و بلند می شویم.

لباس هایی که مامان انتخاب می کرد را می پوشیدیم و با مدل موهایی  که اون دوست داشت به مهمونی می رفتیم.یادم اومد عجب نسل بدبختی هستیم ما.همه چی مون گم شده .بی دست و پا و چلفتی و به قول این بچه های امروز ببو گلابی.بی خبر و بی توقع از همه جا.عشقمون بازی لی لی و کش بازی توی کوچه بود و هنوزم با این سن و سال با یک چشم غره بابامون پس می افتیم.

القصه بی انصافی است اگر بخواهیم نمره نمایشگاه را تک بدهیم.بد نبود.هر چند امسال دیگر بن خرید کتاب اهالی رسانه هم قطع شده،هر چند بیشتر ناشران با کاغذ آزاد کتاب هایشان  را چاپ کردند و دیگر از سوبسیدهای دولتی خبری نیست،هر چند رمان "لب بر تیغ" حسین سنا پور عزیز امسال هم توی ارشاد ماند و به نمایشگاه نرسید،هر چند یک عالمه مجموعه داستان و رمان توی قصابی های شماره پنج سلاخی شدند و جای یک عالمه اسم نویسنده های خوب توی غرفه ها خالی بود، اما مهم نیست.

بازم بد نبود.فکر می کنم ایرانی ها این طوری اند.یعنی تا یک چیزی را صد بار تجربه نکنند و زجر نکشند و آسیب نبینند گل نمی کنند.باز خدا قوت به وزارت ارشاد که همین چهار تا کتاب ترجمه و تالیف را هم اجازه انتشار داده.خانم لیلا فروهر می خونه همه که دشمن نمی شوند و ما تحریف می کنیم که همه کتاب ها که ممنوع الچاپ نمی شوند!

پس هر وقت هر کسی این پست را خوند و دلش برای کتاب هایی که عن قریب در اداره کتاب پوسیدن خواهند گرفت، تنگ شد برای ور افتادن سانسور دعا کنه.برای یک افق ادبیات داستانی،یک عالمه کتاب داستان،یک عالمه فمنیست،یک عالمه انعکاس آن چه که به زن ها توی این جامعه می گذره و به حق باید از اون ها نوشت،برای یک عالمه موضوع خوب و بکر که به سر هر کدوممون ممکنه اومده باشه و قابلیت قصه شدن داره دعا کنیم.برای...

به امید پیروزی قلم