سهم من
صبحمون می دونی چه جوری شروع شد؟ اون از دیشبمون بود که کلی گریه کردیم تا سه نصفه شب و نه برای نادر که بیشتر برای حال خودمون و نادر هم این وسط قاطی دردهای دیگر بود. راحت شد! مگر ده سال تحمل تومور کم چیزی است! فکر کن یک چیزی تو آدم حالا تو مغز یا دل و اعصاب و جونت وول بخوره و تو هی بری چاقو بزنی و زخمه هی خون بریزه و توموره بیرون نیاد. فقط اولش سخته که جمعیت ساکتن و پراکنده و صدای قرآن ها بلنده و تو غمگین با لب های به هم فشرده کاغذ به دست لب حوض خانه هنرمندان می نشینی که مردم بیان و سخنرانی کنند و گریه کنند و از زیر عینک آفتابی ها و اون همه پودر و کرم و سرخاب سفیداب و رژهای قرمز که مثل این که تازه مد شده و به درد مراسم عزا داری بیشتر می خوره وظیفه اشون را انجام بدهند و فینیش. نادر ابراهیمی هم رفت و به شهری که دوستش می داشت پر کشید.اول جواد مجابی آمد پشت تریبون و راجع به نادر حرف زد.بعدش کیومرث پور احمد که یک خاطره هم تعریف کرد و گریه کرد و دماغ قرمز و گنده اش را چند بار پشت تریبون مالاند و دست آخر عقب کشید. تو مثل کلاغی که زیر هر درخت کاجی بشیند و میوه کاج جمع کنه این ور اون ور سرک می کشی.نه خبر دیگری نیست.همه هستن.از اکبر زنجان پور و لیلی گلستان و یوسف علیخانی و ابراهیم حاتمی کیا و آغداشلو و اوووه تا چشم کار می کنه آمدن و مگه جا می شوند توی این کاغذها. و وسط این همه طوفان فکری که توی مغزت وول می خوره و یک دم آروم نمیشینه مرد مو سفیدی بهت نزدیک می شود و چون قلم و کاغذ و سر برگ و کوفت و زهرمار را دستت می بینه خم می شود و ازت می پرسه: هدیه تهرانی هم اومده؟ و لبت را گاز می گیری که بین این همه درد نخندی و وانمود کنی که تو هم مثل دیگران برای مرگ نادر ابراهیمی ناراحتی ولی ته دلت ناراحت نیستی چون می دونی نادر بعد از ده سال امشب لااقل بدون درد و قرص می خوابه و بذار همه فکر کنن تو یک آدم لائیک هستی و بابا یکی دیگر هم رفت .یک نویسنده دیگر،یکی که کارگردانی هم می کرد و قلم ها زد و قدم ها برداشت و دیگر نیست. و صبحمون وقتی تموم می شود که بوق آمبولانس خاموش و بیصدا گوشت را کر می کنه و دلت مالش می رود و سه بار لاالا...مردان تو را پای پیاده به منتهی الیه خیابان ایرانشهر می کشاند. اولین پست وبلاگ را زمانی نوشتم که مونا زندی-کارگردان فیلم "عصر جمعه" به ساخت مستندی با نام "موقت" پرداخته بود.ظاهرا این فیلم که هنوز هم ساخت آن به اتمام نرسیده درباره کودک آزاری به خصوص آزارهای جنسی است و بیشتر لوکیشن های آن اطراف دروازه غار می گذره. زمانی که ساخت این مستند در مطبوعات سر و صدای اندکی کرد و موضوع آن مورد توجه قرار گرفت،به شدت تکانم داد و به تبع آن تصمیم گرفتم مطلبی در این باره بنویسم. به هر حال وبلاگ جون تولد یکسالگیت با تاخیر هشت روزه با تمام شادی ها و غم ها و دلهره ها مبارک...
| Design By : Night Skin |
من فرض را براین می گذارم که هیچ عابری،این دفترچه را نمی خواند و آن قدر غرق قدم های خویش است که اصلا آن را نمی بیند.
اما فرض را هم بر این می گذارم که اگر روزی، کسی که این دفترچه را لابلای برگ های زرد و خشک یافت،آن قدر خواننده هست که بعد از برداشتن آن، هرگز افکار و اوهام نگارنده اش را به باد قضاوت نگیرد و فقط آن را به حساب دفترچه شخصی یک ناشناس بگذارد و عبور کند.
Authors
