قبل التحرير: 1.اين داستان از افسانه جومونگ حقيقي تره. پس باورش كنيد.

2. تمام شخصيت هاي اين پست، به جز نگارنده داراي شخصيتند.

3.زياد خودتونو ناراحت نكنيد.از اين چيزها زياده

4.آدم تا مي ميره چه چيزهايي كه به چشم نمي بينه.

 وقتي كنارم مي نشيند چون نمي تونه از سردي و گرمي هوا شكايت كنه سر حرف را اين طوري باز مي كنه: رنگتون خيلي پريده.هميشه اين طورين؟

بين من كه مثل دختر مدرسه اي ها مقنعه سرمه اي پوشيده ام و او كه انگار همين الان از توي ژورنال مد بيرون آمده، تفاوت هاي ظاهري زيادي است و چون تفاوت هاي رفتاري زيادي هم مشاهده مي شود،لبخند مي زنم و سرم را به كاري مشغول مي كنم تا كمتر تن به حرف كشيدنش دهم.

و چون آبي از من گرم نمي شود و لابد او هم وجه مشترك و جالبي در نگارنده نمي يابد، با ديگران سر حرف مي گشايد و چه آه ها كه نمي كشد و چه دردل ها با زن هاي حاضر در مكان نامبرده نمي كند.

خانم به ظاهر خوش خوشك سر و وضع كه احتمالا بيست ونه تا سي و دو سه ساله است اشك هايي  مي ريزد.عينهو ابر بهاري.

مي پرسد: شما هم كسي را دوست داريد؟ نمي توانم جلوي خنده ام را بگيرم.پس مي گويم: خانوم جون خب همه يكي را دوست دارند بالاخره ديگه!

پس از آه و ناله كشدار، شرح ماوقع مي دهد كه عاشق دلخسته مهرداد نامي بوده. پسرك به تبع جوانك هاي امروزي،آسمان جل و بي چيز و نمك نشناس (عينا نقل قول از نقل قول كننده و نگارنده بي تقصير) و خانم دري به تخته خورده،.پولدار،خوشگل و خيلي هم دست به جيب براي چنين تحفه نطنزي.

و حالا بعد از چهارسال، زير سر جوانك به اصطلاح بلند شده و وسط خيابان حتما جردن شمالي يا جنوبي، به قول شمالي ها با او دعوا گرفته و كتك كاري كرده كه دلم مي خواهد رسما خانم بلند كنم.اصلا به تو چه و...

اشك مي ريزد و به ساعت نگاه مي كند.ملت شريف و حاضر در سالن كه سرشان هميشه براي گوش دادن و نصيحت كردن درد مي كند،پندش مي دهند كه اي بابا اين مرتيكه الاغ ارزش خرج كردن يك هزاري را هم ندارد.

چه برسد به اين كه چهارسال، خرجش را هم مي دادي و سر تاريخ فلان تولد، برايش ساعت رولكس مي خريدي و شام آن چناني مي چيدي و القصه.

به خودم مي گويم چه سرمايه گذاري هاي كلاني در اين شهر بي آسمان مي شود و ما در خوابيم.البته اگر بيدار هم بوديم، هيچ غلطي نمي كرديم.نه پولي داشتيم و نه ديگر جاني كه نثار چنين شازده هايي كنيم.

دوستش دنباله حرف را مي گيرد: من به او مي گويم سرت را با دخترت گرم كن. حضار حاضر در سالن مثل برق گرفته ها نگاهش مي كنند: شما بچه داريد؟

خانم پا به پا مي شود كه سوتي دوستش را رفع و رجوع كند يا نه و بالاخره كاشف به عمل مي آيد كه خيلي زود ازدواج مي كند،يارو معتاد از آب در مي آيد و همان قصه هميشگي و حالا مرد رفته و يك دختر پانزده ساله براي خانم باقي گذاشته!!

حالا همه به به و چهچهه مي كنند كه اي خانم عجب خوب مانده اي و اصلا به شما نمي آيد و...

دستمال را روي چشمش مي گذارد و در فراق حضرت آقا كه معلوم نيست در آن ساعت، در كدام خيرآبادي به سر مي برد گريه مي كند.

به خودم مي گويم اي بابا اين قدر دگم نباش.خب طرف بيوه است كه بيوه است.شازده از طرف كوچك تر است كه كوچك تر است.طرف خودش يك دختر پانزده ساله دارد كه دارد.عاشق شده ديگر چه مي شود كرد!

مي گويد دخترم روزي چند بار صداي ضبط شده "مهرداد" را برايم مي گذارد تا حالم بهتر شود.

حالا همه جا خورده ايم و نمي دانيم عشق خانم را تحسين كنيم يا از تاثير سوء اين شكست عاطفي كه بنيان هاي خانواده را تهديد مي كند نصحیتش کنیم تا اگر خواب است بيدار شود واگر مست است هشیار.

در اين حيص و بيص، موبايل خانم  زنگ مي خورد و خانم طي مكالمه اي به مجهول الهويه اي مي گويد كه شش و ربع جلوي ساختمان بايستد تا سوارش كند.

ملت شريف وحاضر، سخت از سرگذشت او انگشت به دهان و متحير مانده اند و بدبخت ها شايد مثل نگارنده حيرانند كه با اين وضع، چطور مي توان بين مدرنيته و سنت،پل زد!

 انگار مجبور به توضيح دادن باشد،رو به اسكل ترين فرد جمع كه نگارنده است، مي كند و با لحن مليحي مي گويد:واسه دستگرمي. بلكه مهرداد زودتر از زنش جدا شود!!!!