ای دل نگفتمت مرو از راه عاشقی  رفتی بسوز کاین همه آتش سزای تست

 تابلو را از من گرفته بودی و خندیده بودی که: چه تلخ.

حالا این تابلو دیگر دست از سر من بر نمی دارد.حالتش طوری است که انگار به دهن کجی می گوید بخوان و عبرت بگیر بدبخت.بدبخت.بدبخت...

نه می شود به آن عمل کرد و نه می شود دورش انداخت.چنگ می اندازد بیخ گلویم و گیس هایم را می کشد.اما دیگر جیغ نمی زنم.دیگر کیسه اشک هایم هم ته کشیده است.

 یادت هست یک روز قرار شد برای همدیگر شعرهایی که بلد بودیم را بخوانیم؟ تو شعری که خود گفته بودی را زمزمه کردی و بعد نوبت من شد.

 خواستم شعر مورد علاقه  ام را برایت بخوانم که اولین واژه اش با مرگ شروع می شد.من و من کردم.زبانم بند آمد.تلفن از دستم شل شد و میان گردنم افتاد و صدایت در تاریکی نیمه شب آن شب،عرق سردی بر پیشانی ام نشاند که به خنده گفتی: این که همه اش شد مرگ.

ناجور بود.ناجور بود که تو حس های مرا نمی فهمیدی و ناجورتر این که من حتی از نوشتن یا خواندن این کلمات هم می ترسیدم.

بعد از آن اتفاق،من همیشه در خود با خود حرف می زدم.شعر آن تابلو هم مثل تمام  آدم هایی که مرا می شناختند، همه جا با من بود و تمسخرم می کرد

 و این یکی  شعری که هیچ وقت جرات نکردم برایت کامل بخوانمش.شعر مورد علاقه من.

حالا هم بعد از آن اتفاق این شعر با من و در من است.این انگشتر فیروزه شیراز هم  دیگر مرا به باد متلک می گیرد.باید با آن چه کرد!

حالا راحت تر این شعر را با خودم می خوانم.دست کم حالا دیگر می توانم حدس بزنم در نبود من تو خوشبختی.موهایت دست از سفید شدن برداشته است.عجب!

نفس عمیق بکش.تو پیروز شدی و آن که آن گوشه از مدت ها تا حال،تیر رس انگشت های اتهام بود هنوز آن جا ایستاده و فکر می کند.

خاطرات بد از تو زیاد به جا مانده است.آخری اش آن وقت که مرا از خود راندی و به علامت دست گفتی: برو آقا جان.برو.به فکر آینده ات باش.

مرا به کجا حواله دادی تو؟!!

آینده من!! آینده من!! آینده من!! کلاه آی آینده را خیلی وقت است باد برده.ظاهرا تو توی باغ نیستی.

دلم میخواهد بدانم، این روزها چه کسی برای تبریک روز مادر به آن خانه در آن کوچه بن بست می آید؟!!

پ.ن: گوش کن خوشبخت.حالا دیگر برای همه چیز دیر است.پس گوش کن که شعر امروز من چقدر برای تو با مسماست و لبخند بزن.

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید!

آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی،روی تو را کاشکی می دیدم

شانه بالا زدنت را بی قید و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد و تکان دادن سر را که عجب عاقبت مرد

افسوس!کاشکی می دیدم

من به خود می گویم چه کسی باور کرد ،جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

داستان ها دارم از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو

از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو

بی تو میرفتم،تنها،تنها،تنها

و صبوری مرا کوه تحسین می کرد...

(شعر از مجموعه آبی،خاکستری،سیاه. زنده یاد حمید مصدق)