روزی که خواستم اینجا رو درست کنم،خندیدی که حالا چی می خوای بریزی توش؟

گفتم می خوام قانونمند باشه اول از همه.چیزی رو بنویسم که خودم می خوام.گفتم نمی خوام "سهم من" بشه توالت عمومی و خصوصی.هر کی  هر چی خواست و هر چی روی دلش سنگینی می کرد و می کنه رو خالی کنه رویش.

گفتم می خوام برای "سهم من"،دیوار بسازم که هیشکی نتونه بهش دست درازی کنه.عینک بذارم که هیشکی نتونه نگاه چپ بهش بیندازه.

رگ های غیرتم را ماساژ دادی و گفتی: آروم باش بابا جون.

آروم نبودم.گفتم "سهم من" شده یک ویرونه.کمکم می کنی دوباره بسازمش؟

همون روز بود یا بعدش،این جا رو دوباره ساختی.دستمو گرفتی و گفتی اینجا خونه اته.حالا برو خودت پرش کن.

همون روز بود یا بعدش که حین تمیز کاری و رفت و روب، جد و آباد همه اتون را گرفتم به ناسزا.می خواستین منو گول بزنین یا خودتونو دلداری بدین که می گفتین بساز.بخند.زندگی کن.ببخش؟

اون حاتم طایی ابله رو لولو برد.

خیلی وقت ها نتونستم و تو به دادم رسیدی.دستگاه فشارت دائم به مچم آویزون بود و صدایت شیش بار توی گوشم کشیده می شد، وقتی می گفتی: می تونی.شرط می بندم که می تونی.

برام خودکار عطری خریدی.یک آبی و یک قرمز.گفتی رمان نیمه کاره و مجوز نگرفته رو دوباره بنویسم و رنگ و لعابش بدم.گفتی این خط چشم خشک شده رو بیندازم دور تا یک بهترشو بخرم.

ادوکلن تلخت تمام راه پله رو پر می کرد وقتی میرفتی و از پنجره نگات می کردم.دست تکون می دادی و می گفتی: می تونی.شرط می بندم که می تونی.

جون سگ داشتما.موافقی؟ هزار بار نتونستم و یک نصفه بار تونستن مگه ساده بود؟!

یک روز که اومدی،مرغ همسایه نه تنها غاز نبود،بلکه گربه خورده بودش و پرهای خونینش روی دیوار و جلوی قفس ریخته بود.

گفتم اگه یک بار دیگه بگی تو می تونی،خودمو از طبقه همکف پرت می کنم پایین که بیفتم توی باغچه و هیچی ام نشود.

داد زدم: اگه بدم سراغم نیاین.اگه سهم من تلخه.مزه اش نکنین.داد و قال نکنین.حکم ندین.شعار ندین.کامنت های پر از نصیحت نذارین.رد شین و رد شین.بذارین استخونام به حال خودشون باشن.

گفتی چاره اش یک ملافه است و ملافه را پهن کردی روی این همه جراحت.گفتی: ببین بچه جون، تر دستی که نیست.یک روزی جراحت بود.حالا دیگه نیست.

و هر بار که به مویی رسیدم،تو اومدی و برای من چیزی آوردی.گره خوردم و تاب آوردم.زخم خوردم و خندیدم.یا ودود خوندم و توکل کردم.هر دوشون مزه خیار می دادند.

برای "سهم من" دیوار درست کردم.دائم بهش سر زدم و تیمارش کردم.دست به پرستاری ام خوب بود آخه.

"سهم من" شد یک حسن یوسف کوچیک.یا یک بوته شاه پسند یا محبوبه شب.دور تا دورشو حصار کشیدم.می کشم هنوز.

منتهای آرزوم این بود که خودم باشم بین این حصار و این یکی رو تونستم.ادای هیشکی رو درنیاوردم.

خودم بودم و خودم موندم.

حالا نشستی پشت میز آشپزخونه و زل زدی به من که چی؟ آدم بی مقدمه و بی پیش بینی یعنی من.مگه نه!

دیشب یک کامنت خیلی اذیتم کرد.بااین که طولانی نبود،یکی دوبار خوندمش.

حذفش کردم.هیچ وقت هم منتشرش نمی کنم.فضای این آشپزخونه کوچیک و بامزه رو با باز گو کردنش خراب نمی کنم.

فقط وقتی مطمئن شدم،خوابیدی میرم در اون اتاق تاریک و باز می کنم و ملافه را لمس می کنم.

می خوام خیالم راحت شه که هنوز اون جراحت،زیر اون ملافه است.نه مرده و نه خوب شده.نه مورد بخشش قرار گرفته و نه فراموش شده،فقط کهنه شده و بفهمی نفهمی رنگ باخته.

از یک چیزی مطمئنم.کامنت آقا یا خانوم "نی" را منتشر نمی کنم.توی دلم برایش هزار و یک دلیل دارم.

هر چند برای تموم عابرهایی که میان و میرن احترام قائلم.شناخته و نشناخته.اما سانسورچی می شم.

با خودکار عطری و با یک دنیا پوزش،خط بطلان می کشم روی این کامنت ها و شب وقتی قرآن هدیه بهاء الدین خرمشاهی رو می خونم و می ذارم بالای سرم به این فکر می کنم این آدم ها تقصیری ندارن.از کجا بدونن زیر اون ملافه هه چیه.از کجا بدونن.