سهم من

خانوم فیلسوف شده!!

morddaddi — Fri, 18 Dec 2009 20:16:18 GMT

ماشین ها عین حیوون های افسار گسیخته از روی سر و کول هم ویراژ می دادند.بخاری ماشین روشن بود و از گرمایش نفسم می گرفت.

سرش را جلو آورد و با تعجب گفت: ساکت شدی؟

دهنش بوی خیار می داد.تازه اون موقع بود که فهمیدم خیلی وقته همدیگر رو ندیدیم.من ساکت شده بودم و سکوتم تاریخ مصرف نداشت.

دست چپم تا کجا بریده بود و به جای همه چی یک چمدون کهنه و سنگین داشتم که دستک هایش رو چنان چسبیده بودم انگار که گرون قیمت ترین شی زندگیم اون تو بود.

مچ پوک دستم رو گرفت.پرسید چرا نمی نویسم؟ چشمم به ولوله ماشین ها بود، بی اون که ببینمشون. چقدر دلم می خواست داستانم رو تموم کنم و کار اون وکیله رو یکسره.

یخ دستم زیر گرمای مطبوع دستش آب شد.گفتم شب ها خوابم نمی بره بس که فکر می کنم از طیاره جا موندم.خندید و ادای رشتی ها رو درآورد که اووووووو حالا کو...

گفتم مشکل فلسفی پیدا کردم.اما حاضر نیستم برم پیش کسی و حلش کنم.چند تا سوال،چند تا پرسش عجیب غریب دم به دقیقه توی ذهنم مثل کرم می لوله.می ترسم نتونم جواباش رو پیدا کنم و مثل گاو نه من شیر به همه چیز لگد بزنم.

عقیق سبزش که با پیرهنش هارمونی داشت، حالمو جا می آورد.من آروم نفس می کشیدم.نکنه از بازدم خودم نفسم بگیره.بیرون بوی سیب زمینی سرخ کرده می اومد و من ویار کاهگل و خاک داشتم.

دستش رو روی فرمون قفل کرد.اول سرش را کج کرد.بعد یک اخم گنده سایه شد توی چشماش.پرسید: مشکل فلسفی؟ چی هست؟

فکر کردم حتی اگه اون یک قدیس بود یا یک روحانی بازم بهش نمی گفتم مشکلم چیه.فکر کردم توی یک جوی ام که هیشکی نمی فهمه.

انگشترش رو در آوردم و کردم توی انگشتم. زل زدم به پیتزا فروشی اون ور خیابون.

گفت پیتزا بخوریم؟ گفتم برام قدغن شده.گفت پس بستنی! دستم رو گذاشتم روی دستگیره فلزی در.حتی پیش اون هم ذهنم درگیر هجرت بود.

آب توی فکم جمع شد.حس کردم حتما این اواخر ویاره که دلم می خواد،تموم برف ها و خاک باغچه ها رو با صدای بلند بجوم.

دیوانه از قفس پرید

morddaddi — Sun, 13 Dec 2009 19:59:18 GMT

این روزها خواب آلوده ام.فشارم دائما روی پنج است و دست هایم مثل پاهای مرغ یخی داخل فریزر.

در سکوت اسباب می کشم و عجله ای هم برای این اسباب کشی ندارم.قدم به قدم کارهایم را انجام می دهم.طوری که هیچ کس نمی تواند باور کند پیش از این چقدر عجول بوده ام.

نه عجله ای نیست!

کارها خود به خود جلو می رود.درونم مملو از حس های مختلفی است که توضیحش آسان نیست.

از رفتن خوشحالم.شاید خداحافظی هم نکردم...

نانوشته ها

morddaddi — Fri, 11 Dec 2009 07:50:23 GMT

توی چشمم زل می زنه و مدت زیادی سکوت می کنه.می گه: تو خوش شانسی!

من!!!!

تو خوش شانسی.چون تیر از کنارت رد شد و به تو نخورد.

کلنجار

morddaddi — Wed, 09 Dec 2009 07:45:18 GMT

چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد

من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک

از پله صدای دف می آید

morddaddi — Mon, 07 Dec 2009 07:45:18 GMT

قول گیرون!

قول می دهم مال تو باشم.قول بده مال من بشی! مال کسی بودن! مال! جد و آبادته.

دور تا دور اتاق یک سری آدم های اتو کشیده و عصا قورت داده که دقیق شدن به هر زنگ موبایل و تک سرفه ای.

سه تا سینی و ای بابا چقدر گل می ذارین تویش! عموها با کت و شلوار و پا روی پا و یک دونه عمه بالای مجلس با اون عینک ذره بینی.

خنده ام می گیره.بعد گریه ام می گیره.از شیرینی یک تکه کیک به سرفه می افتم.اما سرخ نمی شوم.فقط رگ آبی بالای پیشونی ام برجسته تر میشود.

لباس،خفتم کرده.یقه اش را به جلو می کشم.ریسه گردنبند بی هوا پاره می شود و مهره هایش روی کاشی می ریزد.همه از پشتی صندلی خم می شوند جلو و ه.....بلندی می کشند و دوباره می روند توی لک.

باز سکوت می شود.حالا نوبت جمع کردن امضاهاست.زیرچشمی همه اشون رو نگاه می کنم.اگر یکیشون از امضا کردن دفتر عقب بیفتند،فردا توی فامیل، تئاتر قادسیه راه می اندازند.

همه امضاء می کنند.نوبت باید رعایت شود.گل سرت کج شده! یقه اتو صاف کن.موهاتو از توی صورتت بزن کنار.قوز نکن.

یکی کنار گوشم می گه یک لحظه کفشت رو بدون این که کسی بفهمه درآر من بپوشم! این کار را می کنیم.یواشکی از زیر میز.می خوام بگم از رسم و رسومتون حالم به هم می خوره.ولی نگام که به چشماش می افته می گم: ببخشید پام عرق کرده.

رنگ باز پیرهنم اذیتم می کنه.کسی توی کیفش احیانا مرکب نداره؟!

پیله ها، بدون پرواز

morddaddi — Fri, 04 Dec 2009 07:42:18 GMT

شاید یک روزی فراموش کنم ولی هیچ وقت نمی بخشم.

فاخته

morddaddi — Thu, 03 Dec 2009 07:20:38 GMT

شیطونه می گه حاکمو پیش همه فلک کنم...

شرق بنفشه

morddaddi — Sun, 29 Nov 2009 20:19:18 GMT

این جماعت چشم و ابرو مشکی و فارسی زبان،فوق تخصص به لجن کشیدن تکنولوژی هستن خدا وکیلی.

فقط بلدن بپرسن شونزده آذر چی کار میکنی؟ انگار چهارشنبه سوریه.همه چی براشون تفریحه.

شک نکن اگه تلویزیون رو خودم نخریده بودم لیوان چای امو پرت می کردم طرف تبلیغ تهوع آور همراه اول.نمی دونم کی این تخم لق رو توی دهن این ها شکسته که هیچ کس تنها نیست.بابا این همه تنها.چشم دل داشته باشین آخه.

خسته شدم از این 0935 هایی که هیشکی تویش نیست.از این 0936 هایی هایی که پشتشون یک دنیا سکوته و علامت سوال.از این 0919 هایی که یک دفعه ساعت یک شب اس ام اس می زنند: خوبی؟ و حالا بپرس شما،مگه جواب میده.

تازگی ها با هزار و یک بدبختی تمرین خواب می کنم بلکه بخوابم برای یک صبح پر از ماراتن .ساعت دوازده و نیم شب موبایلم زنگ می زنه.ا....کی از خارج با من کار داره؟!

یک 0938 لعنتی.آهان اینم دستپخت تازه همراه اوله.لابد بعدشم نوبت 0940 و 0941 و این هاست دیگه. یک صدای پر از غمزه، رضا رو می خواد.

خواب از سرم پریده.دلم می خواد خودمو رضا و اونو رو دار بزنم.

ملتفتش می کنم که اشتباه گرفته و گوشی را می ذارم.از اون جایی که زنه و زن جماعت به این زودی از رو برو نیست دوباره زنگ می زنه.می گه: این خط مال رضاست.واگذار کرده؟

دلم می خواد ازکسی که تمرین خواب رو بهم یاد داده بپرسم توی این مواقع باید چیکار کنم! سعی می کنم برای یک بار هم که شده توی عمرم مودب باشم.پس بهش توضیح می دهم که ما این جا رضا نداریم.

ازش خوشم میاد. تا سه نصفه شب به عناوین مختلف زنگ می زنه و خواسته اش رو تکرار می کنه: این خط مال رضاست.

گوشی را خاموش می کنم و توی تخت به تاریکی زل می زنم.احساس می کنم روزگار با من سر شوخی گذاشته.خیلی وقت ها به سرم زده خطم را برای همیشه خاموش کنم.شاید زود زود این کار رو کردم.مثل کاری که با موهام کردم.

کاش یک آدم بدوی بودم. مطمئنم بدون موبایل و ایمیل و فیس بوک می تونستم زنده بمونم.

کاش یک زن عامی بودم توی ابیانه که وقت رد شدن از یک کوچه خیلی تنگ،یک عکاس یک عکس ازم می گرفت.طوری که بعدش خودمم خودمو نشناسم.

هزار پله به دریا مانده

morddaddi — Fri, 27 Nov 2009 19:49:18 GMT

شما مداد دارین؟

کرکرخنده از اون طرف اتاق بلند می شه و یک سری آدم هایی که اولین باره می بینمشون سی و دو تا دندونشون رو بهم نشون می دهند و ریسه می روند و به هم می گن شما مداد دارین؟

هرچی فکر می کنم نمی فهمم اشکال کار کجاست؟ یکی اشون بلند می شه و رو به جماعت دور تا دور اتاق می گه: بابا توی این خراب شده یک مداد پیدا نمی شه؟

کسی که پهلوی دستم نشسته به اون یکی می گه: مث این که دوزاری اش کجه و بعد سقلمه محکمی توی پهلوم می زنه و حالیم می کنه جمله شما مداد دارین دیالوگ میانی سنتوریه.

بلند می شم کنار پنجره می ایستم و به شب شیشه ای خیره می شم.دلم می خواد روی تمام شهربالا بیارم.

یا اشکال از منه که این قدر بیغم یا از اینها که این قدر بی نمکن.یا از سنتوری که ول کن ما نیست با سکانس ها و دیالوگ ها و این محسن چاووشی لامسب.

برمی گردم نگاشون می کنم که هنوز دارن تکرار می کنند و از خنده جلو و عقب می روند یا محکم روی شونه هم می زنند.دلم برای تک تک آدم های این نسل می سوزه که سندروم کمبود خنده دارن و از همه بیشتر برای خودم.

شاید واسه همینه یک دفعه روی صندلی آرایشگر می شینم و رد پای تیغش رو روی تموم موهای به این بلندی حس می کنم و صدام در نمی یاد.

وقتی از روی صندلی بلند می شم،قیافه ام مثل سربازیه که از خدمت در رفته و اومده خونه تا مادرش براش قرمه سبزی بپزه.

تازه می فهمم با من من چیکار شده و چی می شه.

تازه دارم می فهمم و لابد چون نمی تونم این لکه های زشت رو پاک کنم،اول می افتم به جون موها و بعد خدا می دونه...

از من تا من

morddaddi — Tue, 24 Nov 2009 09:45:57 GMT

حتما لازمه برای عکس گرفتن،گوش هام از روسری بیرون بمونه؟

من همین جوری هم از زیر روسری،دنگ دنگ ناقوس غربت را می شنوم و صدای پاهای افتان و خیزان خودمو.

وقتی خواستم روسری امو سر کنم،از توی آینه نگاه درازی به خودم انداختم.انگار اولین بار بود خودمو می دیدم و تموم راه پشت برف پاک کن ماشینی که خیسی رو می روفت، به حرف عکاس فکر کردم که می گفت نگاهتون مورد داره.